op mijn twaalfde
maakte ik mijn eigen
grot van Lascaux
met een potloodje en
de onnoembare drang
om te praten met de toekomst
behangpapier lag klaar
met gele strepen
warm als ochtendzon
maar eerst het
koude stille beton
ik liet er alles
achter voor later
van lievelingseten
tot wijsheden vanuit het
diepste van mijn tenen
alles om de ik van toen
aan het einde van dat
gele behangpapier
niet te zullen vergeten
februari 2024
er was eens een cobra in Lelystad
die van zijn verblijfje genoeg had
ging op zoek naar de zon
kroop zo ver als hij kon
en dat was tot de buurvrouw haar deurgat
maart 2024
dansende pen
haar walsje gaat moeiteloos
over gepureerde dode bomen
inkt sijpelt door
op naar een nieuwe eeuwigheid
of tot de rot ons ontbindt
of de mens ons vergeet
of de aarde ons verdrinkt
of het bestaan in een zwart gat zinkt
of tot niemand meer kan lezen
of een worm dit vindt die uitsluitend
inkten letters eet
maar voorlopig zal ze walsen
ze is nog lang niet klaar
zolang de dichter denken kan
blijft ze altijd dansen
met haar gedachten
maakt ze met inkt papieren
met fracties zwaarder
en de gedachten
met fracties lichter
maart 2024
Fijne wereldpoëziedag!
de klei is nieuw
de stad is nieuw
iedereen hier komt
ergens anders vandaan
het is vruchtbare grond
om op te bestaan
een leven gebouwd op
vijf vertrouwde pilaren
en je mocht er
gewoon zijn
maar de tijd
kreeg scherpe randjes
je wordt gevormd tot ander
angst voor wat zij denken
wie je bent
de vooroordelen vergiftigen
je kan niet langer
gewoon zijn
en toch straal je
en met jou vele anderen
niet van de wijs gebracht door
interpretaties van een stuk stof
of de aanname dat
je nooit een keuze hebt gehad
je leeft, balancerend op kruispunten
maar boven alles zul je
gewoon zijn
maart 2024
In de Flevomeerbibliotheek van Lelystad hangt nu “Gewoon Zijn”, een bijzondere foto expositie door Ebru Aydin. Twaalf portretten van moslima’s gepaard met twaalf stillevens van belangrijke objecten uit hun levens vertellen over hoe deze vrouwen simpelweg zijn. In een bijbehorende reeks podcasts vertellen de geportretteerden over hun ‘sense of belonging’; hoe voelen zij zich onderdeel van deze maatschappij?
Hun verhalen en de geschiedenis van moslima’s in Lelystad hebben dit gedicht geïnspireerd.
geef kinderen een kans
om te bloeien
want niet iedereen wortelt
op gelijke grond
geef ruimte om te ontplooien
tot wat ze later zullen zijn
het begint allemaal op school
waar gelijkheid meer een ideaal is
dan een keiharde realiteit
gelukkig zijn er de kansvergroters
de onvervalste potentie ontplooiers
zij zien de beren op de weg
en dansen er samen omheen
ze sturen en schakelen
bemiddelen en betrekken
ze staan bij en halen in
want zij zien wat kan worden
wanneer je net wat meer kan geven
met een potje van de overheid
en een mooi gedegen plan
door hun handen bloeien kinderen
met de hoop dat alles kan
november 2023
Dit is geschreven als ode aan de leerkrachten die aan de slag zijn met de kansenaanpak primair onderwijs in de gemeente Amsterdam. Tijdens een kennisdelingbijeenkomst over deze aanpak op 28 november in de Openbare Bibliotheek Amsterdam heb ik dit gedicht voorgedragen.
vandaag heb ik het heen en weer
dus blijf ik lekker zitten
op het pontje over het IJ
zodat ik goed kan muizenissen
terwijl toeristen langs me stromen
en aalscholvers ontspannen
naar hun ontbijt vissen
uit Centraal glitteren intercity’s
als gouden kettingen naar het oosten
stampvol met mensen die
wél ergens moeten zijn
maar ik ga vandaag voor zestig keer
de lengte van mijn heen en weer
achter witte pluizen bedanst de zon
mijn drentelige mijmerdag
tot ze zich verstopt
achter de vele hoge huizen
de toeristen stokken
de aalscholvers gaan roesten
en de schipper jaagt me eruit
september 2018
als elke zandkorrel een
universum in zichzelf draagt
dan zijn jij en ik
complete sterrenstelsels
waarin ruimtesondes verdwalen
bevatten we de barende
oerknallen en verzwelgende
zwarte gaten, en alles dat
daartussen leeft, ademt en sterft
en dit leven straalt door
tussen duisternis en pijn
onze atomen herbergen
eindeloze verhalen over
hoe het was, is en zal zijn
wij zijn de kosmonauten
in de eindeloosheid van ons
ongemerkt buitengewone bestaan
september 2023
in het natte dal sleur ik
dansend mijn voeten
door de modder
in mijn hoofd een wals
die sleept, lokt de watermonsters
uit hun mergeltombes
na miljoenen jaren
zwemt de mosasaurus
traag en dansend bovenlangs
tastend langs vroegere kusten
waarlangs zij zo lang rustte
door het groene dal dat
ooit zeebodem was
augustus 2023
langs de basalten kantlijn
peinst een reus al poepend over later
schilt Jan Wolkers zijn steen
en storten visdieven zich te water
jaagt half Nederland op koopjes
ligt Michelle tussen potscherven
doen we biertjes op de blokbankjes
bij de Batavia die ligt te bederven
zingt het riet een duet met de wind
neemt de zon afscheid met elan
zit je aan de rand van het begin
met het gevoel dat alles nog kan
maart 2023
stervend rood
een roze gloed
oranje stroomt omhoog
in plukken vluchtig bloed
lijnen kruisen
en het riet zingt zacht
een tedere bries tilt je
naar de rest van de nacht
augustus 2022
softijs discodip met zand 