in het nest
van het vermoorde konijn
goed verborgen tussen rotsen
waar een hermelijn
net heeft geworpen
op het zachtste mos
wriemelen roze mormels
voor wie daglicht
nog een vreemde is
moeder en melk
vormen de hele wereld
warmte bestaat alleen
in de zachtheid
van haar vacht
of elkaars naakte huidjes
als zij er niet is
zelfs in een gestolen thuis
vindt het leven een begin
april 2024
je danst door het leven
in een eigen ritme en tempo
ziet de wereld je bewegen
zoals je altijd al hebt gedaan
je passen groot en sierlijk
soms gaan ze even achteruit
maar stil valt het nooit
de muziek zal altijd spelen
en zolang je voeten je dragen
naar waar je hart je zegt te gaan
blijf je bloeien tot wie je bent
zoals je altijd al hebt gedaan
mei 2024
voor Iara.
ik heb me beschenkschonken
nog niet van het padje
maar wel op het randje
de wereld is nu
zacht dubbel
met een vertraging van
een halve seconde
sijpelt alles binnen
en stuimel ik stappen
verder de nacht in
mijn onvaste blik zich
kortstondig vastklinkend
aan hoe het leven zich
op mijn pad werpt
achteloos maar als stroop
die zich langs mij
werken moet
als ik mijn hoofd niet
recht kan houden
zal ze eraf vallen
en elk idee dat eruit
lijkt te tuimelen
is een goede
maar zoals dat gaat
met parels
moet je de betere
bewaren voor later
voor als de wereld weer
recht lijkt te staan
met elke ademteug
verder van de alcohol
kruipt de opklaring
gestaag mijn brein in
maar pas met de
zoete rust van slaap
komt de vereffening
die mijn lichaam verdient
mei 2024
in het voorjaar togen we
voor de laatste keer
naar de gespleten man
spierwit starend naar de hemel
zijn zware armen en benen
staan bevroren in verzet
tegen onvrijheid die
de stad nooit heeft gekend
we omlijsten hem met
kransen en mooie woorden
al jaren draagt hij
het lange geheugen
van wat er gebeurt
als vrijheid niet meer is
midden in de lente
elk jaar opnieuw
vlamt ze in ons midden
zodat we niet vergeten
hoe het zonder haar zou zijn
als zij er niet is
zijn we blind in het duister
zien we niet waar we heengaan
hebben we geen oog voor elkaar
als zij er niet is
verliezen we de warmte
in onszelf en voor elkaar
en worden onze verschillen
als dodelijke contrasten
als zij er niet is
hebben wij geen kans
om morgen beter te worden
om te leven hoe we willen
om een ander te laten zijn
ze is kostbaar en fragiel
en ver van vanzelfsprekend
ze is een vurige herinnering
aan wat wij doen
met vrijheid
april 2024
Dit zijn respectievelijk de gedichten voor de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag in Lelystad. Voor de Dodenherdenking koos ik voor de invalshoek van het monument, omdat het de laatste keer was dat er op die locatie herdacht zou worden. Zie dit artikel in de Flevopost voor meer informatie.
Voor het bevrijdingsgedicht heb ik geleend van Albert Camus. In Hommage à un journaliste exilé (1955) zegt hij:
“La liberté n’est rien d’autre que la chance d’être meilleur, tandis que la servitude est l’assurance du pire”.
“Vrijheid is niets anders dan de kans om beter te zijn, waar slavernij een garantie is op het ergste”.
we hebben je horizon gejat
met onze toekomstdromen
uit een gemeende noodzaak
een hele zee ontnomen
op haar geest drijft nu
een grote vlakke plak klei
we veroordelen je tot land
corrigeren vlug je zeebenen
en halen alle wind uit je zeilen
nu lig je voorgoed voor anker
op het vasteland
waar we achten je te aarden
april 2024
ik hoon mijn letters
slijp mijn pen tegen papier
polijst mijn verhalen
bezweer de printer en
tem de zenuwen want
vandaag
is het mijn woord
tegen het jouwe
in een arena gemaakt
van bewondering en applaus
laat ik gedichten schitteren
in minder dan 180 seconden
is die eerste zet gezet
onze woorden dansen
tot ze fonkelen
in het heetst van de strijd
glanzend voor de jury
een daverend publiek
het is niet meer aan mij
of jij hem wint
of ik
maart 2024
Voor de Lelystadse Poetry Slam 2024
op mijn twaalfde
maakte ik mijn eigen
grot van Lascaux
met een potloodje en
de onnoembare drang
om te praten met de toekomst
behangpapier lag klaar
met gele strepen
warm als ochtendzon
maar eerst het
koude stille beton
ik liet er alles
achter voor later
van lievelingseten
tot wijsheden vanuit het
diepste van mijn tenen
alles om de ik van toen
aan het einde van dat
gele behangpapier
niet te zullen vergeten
februari 2024
er was eens een cobra in Lelystad
die van zijn verblijfje genoeg had
ging op zoek naar de zon
kroop zo ver als hij kon
en dat was tot de buurvrouw haar deurgat
maart 2024
dansende pen
haar walsje gaat moeiteloos
over gepureerde dode bomen
inkt sijpelt door
op naar een nieuwe eeuwigheid
of tot de rot ons ontbindt
of de mens ons vergeet
of de aarde ons verdrinkt
of het bestaan in een zwart gat zinkt
of tot niemand meer kan lezen
of een worm dit vindt die uitsluitend
inkten letters eet
maar voorlopig zal ze walsen
ze is nog lang niet klaar
zolang de dichter denken kan
blijft ze altijd dansen
met haar gedachten
maakt ze met inkt papieren
met fracties zwaarder
en de gedachten
met fracties lichter
maart 2024
Fijne wereldpoëziedag!
de klei is nieuw
de stad is nieuw
iedereen hier komt
ergens anders vandaan
het is vruchtbare grond
om op te bestaan
een leven gebouwd op
vijf vertrouwde pilaren
en je mocht er
gewoon zijn
maar de tijd
kreeg scherpe randjes
je wordt gevormd tot ander
angst voor wat zij denken
wie je bent
de vooroordelen vergiftigen
je kan niet langer
gewoon zijn
en toch straal je
en met jou vele anderen
niet van de wijs gebracht door
interpretaties van een stuk stof
of de aanname dat
je nooit een keuze hebt gehad
je leeft, balancerend op kruispunten
maar boven alles zul je
gewoon zijn
maart 2024
In de Flevomeerbibliotheek van Lelystad hangt nu “Gewoon Zijn”, een bijzondere foto expositie door Ebru Aydin. Twaalf portretten van moslima’s gepaard met twaalf stillevens van belangrijke objecten uit hun levens vertellen over hoe deze vrouwen simpelweg zijn. In een bijbehorende reeks podcasts vertellen de geportretteerden over hun ‘sense of belonging’; hoe voelen zij zich onderdeel van deze maatschappij?
Hun verhalen en de geschiedenis van moslima’s in Lelystad hebben dit gedicht geïnspireerd.
softijs discodip met zand 