Geheugen

in het voorjaar togen we

voor de laatste keer

naar de gespleten man

spierwit starend naar de hemel

zijn zware armen en benen 

staan bevroren in verzet

tegen onvrijheid die

de stad nooit heeft gekend

we omlijsten hem met

kransen en mooie woorden

al jaren draagt hij 

het lange geheugen

van wat er gebeurt

als vrijheid niet meer is 

Vlam

midden in de lente

elk jaar opnieuw

vlamt ze in ons midden

zodat we niet vergeten

hoe het zonder haar zou zijn

als zij er niet is

zijn we blind in het duister

zien we niet waar we heengaan

hebben we geen oog voor elkaar

als zij er niet is

verliezen we de warmte

in onszelf en voor elkaar

en worden onze verschillen

als dodelijke contrasten

als zij er niet is

hebben wij geen kans

om morgen beter te worden

om te leven hoe we willen

om een ander te laten zijn

ze is kostbaar en fragiel

en ver van vanzelfsprekend

ze is een vurige herinnering

aan wat wij doen 

met vrijheid

april 2024

Dit zijn respectievelijk de gedichten voor de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag in Lelystad. Voor de Dodenherdenking koos ik voor de invalshoek van het monument, omdat het de laatste keer was dat er op die locatie herdacht zou worden. Zie dit artikel in de Flevopost voor meer informatie.

Voor het bevrijdingsgedicht heb ik geleend van Albert Camus. In Hommage à un journaliste exilé (1955) zegt hij:

“La liberté n’est rien d’autre que la chance d’être meilleur, tandis que la servitude est l’assurance du pire”.

“Vrijheid is niets anders dan de kans om beter te zijn, waar slavernij een garantie is op het ergste”.