Vieren en herdenken 2026

Voltooid verleden tijd

groot kwaad bestaat bij voorkeur

in een voltooid verleden tijd

nu zijn de allerlaatste jaren dat

wij nog kunnen luisteren naar zij

die de geschiedenis hebben geleefd

maar we kunnen er op terugkijken want

groot kwaad laat zich goed archiveren

jaarlijks laten we ons licht schijnen

over een duister verleden dat we deelden

poging na poging om het onbeschrijfelijke

in onze geheugens te verversen opdat

wij dit nooit meer laten gebeuren

ondertussen zien we onophoudelijk

in vele tijdlijnen en achtuurjournaals

schreeuwende headlines die samenvatten

hoeveel pijn en onrecht de mensheid 

vandaag over en weer heeft laten gaan

vaak gebeurt het ver weg maar soms

komt het allemaal akelig dichtbij

onderhuids groeit een knagend onbehagen

en raken we ongemerkt meer verstrikt

in een verstikkende angst voor de ander

en dat kwaad uit het voltooide verleden

begrijpen we pas wanneer we dat in een

eerlijk spiegelbeeld durven te zien

De rechthoek

het staat ons vrij om te doen

wat we willen in onze wereld

en toch beperken we onze blik

tot het formaat van een rechthoek

met gebogen hoofden steken we al

onze tijd en aandacht in schermen

zoekend naar iets wat we herkennen

beloond met kleine beetjes dopamine

vanuit onze persoonlijke bubbels

zien we eindeloos slecht nieuws

met steeds hardere meningen die 

als nieuw normaal verkondigd worden

trends komen op als luchtkastelen

iedereen heeft wat aan te bevelen

en we weten niet eens meer zeker

of iets waar is of een leugen omdat

we computers leren hallucineren

ons tekort aan vertrouwen groeit

en in onze onderbuik rammelt angst

maar wat als we rechtop gaan staan

even onze blikken loswrikken van

wat het internet ons voorschotelt

om dan de ander eens aan te kijken

en dat we dan met pijnlijke nekken

vragen hoe het met elkaar gaat?

bubbels zijn gemaakt om te barsten

en achter alle filters zijn we vrij

soms moeten we onszelf herinneren

dat we ook alleen maar mensen zijn

mei 2026

Dichter met een boekje

ik ben een dichter met een boekje

de woorden die ik met pen en moeite

op papier bijeen heb geschraapt

blijven niet als vanzelf aan de

binnenkant van mijn schedel plakken

mijn woorden zijn gesproken maar

ik ben geen spoken word artiest

noch gedoodverfd slamkampioen

ik heb niks om te declameren

en ook niks te zingzeggen

want 

ik ben een dichter met een boekje

dit toeverlaat heeft mijn vertrouwen

zodat ik mijn woorden kan ontvouwen

tot alles dat ik je wilde zeggen

zonder dat ik een letter vergeet

maart 2026

Inkt op klei

van heinde en verre hierheen komen 

om opnieuw een leven te beginnen

op de bodem van een voormalige zee

in ruimte die gesponnen is van dromen

toen verfijnd verweven op ruitjespapier

zorgvuldig gedragen door handen 

die schepten, die stenen stapelden

die zaaiden en oogsten, die máákten

dat je het kon voelen, al die ruimte

waar je de hartslag van morgen al hoorde

toch was de eenheid nog niet daar

er lagen slechts snippers in de klei

die rondzweefden in een lichaam dat

verdeeld was tussen buren en het rijk

en toch al iets van zichzelf was

wat wilde opkomen voor wat het kon zijn

snippers die bij elkaar kwamen op een

stuk papier met een historisch besluit

een bestaansrecht gemaakt van inkt

na menig slag en stoot verklarend dat

de verscheiden zes van de droge zee

als jongste zullen verdergaan als één

met hun eigen stem die helder laat horen

dat we het in onze polder boven alles

gewoon doen

juni 2025

Titel door Nina Fernandy

De provincie Flevoland is als overheid in 2026 40 jaar oud geworden. Dat heeft toentertijd veel moeite gekost, dus dat mocht best bezongen worden in een gedicht. Mijn collega’s hebben suggesties voor titels ingestuurd en hebben vervolgens mogen stemmen om tot de beste titel te komen. Dat is uiteindelijk Nina Fernandy’s ‘Inkt op klei’ geworden. Het gedicht is ook te lezen op banners in de hal van het provinciehuis.

Boeketje

niks zo mooi

als de man die

na de valreep zijn

verplichte romantische gebaar

was vergeten en dan aansluit

bij de andere mannen in de rij

voor dat reddende boeketje

volgens de kassa van de bloemist

is de liefde nog lang niet dood

februari 2026 💝

Dia de praia

we waaien de strandopgang af

want met nieuwjaar zoek ik

de zegening van de zee

in de branding liggen

rijen lillend zeeschuim

soms breekt de formatie

en wordt een kort bestaan

opgelost in zand en wind

opgediepte flarden van 

gebeden worden nog voor

ik ze heb kunnen zingen

verruist door de golven

in de kilometers voor ons

geen ander teken van leven

dan kraaien die een maaltijd

maken van een zeehond die

het nieuwe jaar niet haalde

boze wolken boren hun hagel

als naalden in onze schenen

de regen drijft ons richting

noordoostnoord en doordrenkt

ons tot op bot en schoenzool

aan de horizon een paviljoen

met alleen geweigerd respijt

dus sjokken we met sokken 

vol zand en kou naar waar

de warmte wel op ons wacht

misschien zijn we zonder zegen

en veel doorweekter dan gewenst

maar met adem die is gestolen

door moeder natuur haar kracht

januari 2026

Ignis fatuus

kom met me dansen

in deze inktzwarte vijver

zomaar midden in mijn stad

in het holst van de winter

als het duister de warmte 

van de zon doet vergeten

want licht is altijd schaars

aan het einde van het jaar

en dan zie je mij schijnen

helemaal voor jou alleen

zachtjes wieg ik in de wind

als waarschuwing of belofte

kom wat dichterbij de kant en

laat je leiden naar mijn licht

wat je zocht wordt niet gevonden

maar ik help je dwalen naar waar

je zelf nooit had kunnen komen

ver voorbij de schone schijn

ik schrijf je naam in het water

en je zal nooit meer dezelfde zijn

december 2025

Ga mee met de dwaallichten die te zien zijn Zilver op Water. Dit jaar zijn de lichtkunstwerken tot 26 december te bewonderen in het water van het Zilverpark. Dit gedicht was onderdeel van een spectaculaire openingsshow.

Wat er in een bakfiets past

een steuntje in de rug

kan ook vanaf een bakfiets

gevuld met liefde, hulp en soep

op de trappers staan de helden 

met een groot hart voor de ander

we wonen in een wereld die 

groter wordt en sneller gaat

die te veel van iedereen vraagt 

we gaan zo snel dat onze medemens

heel makkelijk onzichtbaar raakt

en in onze blindheid vergeten we

daarom soms om stil te staan bij

wat van ons nou mensen maakt

en de mensen op de bakfiets hadden

dat vijf jaar geleden al begrepen

en ze besloten dat in deze stad

niemand ooit alleen hoeft te staan

dus bevechten zij een woud aan regels

staan ze open voor een goed gesprek

en soep lijmt geen gebroken harten maar

gedeelde warmte helpt een eind op weg

zo dichten zij stukje bij beetje

de gapende harteloze gaten die in

onze gehaaste wereld zijn ontstaan

zij weten wat ons mensen maakt

het zit in uitgestoken handen

en oog voor elkaar

december 2025

Het Straatpastoraat Lelystad bestaat 5 jaar en in die tijd hebben zij veel betekend voor de kwetsbare en ongeziene kant van Lelystad. Voor het jubileumgedicht heb ik me laten inspireren door de bakfiets waarmee ze de vele fietsbruggen van Lelystad trotseren om zo steun te kunnen bieden.

Stel:

wat als alles hier is

zoals het nooit is geweest

en ook nooit zal zijn

stel: hier is een strijd gestreden

tegen een zee waar meer in ligt dan

vele zandbanken en scheepswrakken

een toneel met helden en schurken

waar tijd vloeibaar is als soep

stel: dikke tentakels uit het diepe

woest spartelend tegen de vooruitgang

die Corné Lelie voor ogen had gezien

een zee laat zich niet zomaar temmen

maar Lelie is met meer, en sterker

en zo vormen zij de geschiedenis

tot hoe wij hem ongeveer kennen

stel: we hebben dit samen bedacht

omdat we op dezelfde dikke klei staan

die vaak als saaie leegte wordt gezien

maar dat weten jij en ik wel beter

in woorden en ideeën zit de kracht

om voor onze tijd verhalen te maken 

ons verleden bewaard voor een ver later

want alles wat hier is

is misschien wel nooit 

op deze wijze geweest

maar wil wel alles zeggen over

wie wij hier kunnen zijn

november 2025

Voor de presentatie van De Strijd Tegen de Zuiderzee, de vierde hiphopcomic van Lelystad. Het verhaal draait helemaal om Corné Lelie en zijn drooglegging. Gemaakt met Lelystadse jongeren, vereeuwigd in strip en rap. Luister hier naar het album op Spotify.

Het is onze zorg

we worden ondergraven

korrel voor korrel erodeert

een compleet zorgstelsel

onder onze voeten vandaan

en geen hond die het ziet

hoor ze scheppen

de mensen zonder zorghart

zwaar bevangen door goudkoorts

waardoor ze voelen waar

het grote geld precies stroomt

en je komt heel ver met

nepdiploma’s en TikTokadviezen

hey Siri, hoe leg ik een katheter aan?

en al wapperen de rode vlaggen

de pakkans is vooralsnog nihil

want wat wij kunnnen is versnipperd

er is van alles dat ontbreekt

het zijn de drempels en controle

het is weinig gereedschap in de kist

maar boven alles mist de tijd

zodat de ongetoetste onbekwamen

ongestraft hun gang kunnen gaan

om zo onze kwetsbare medemens

de vernieling in te helpen

het zou je kind maar zijn

maar wat nou als we het erop wagen

om al deze lelijke gaten in onze zorg

met alle mogelijke soorten mensen

zeer zorgvuldig dicht weten te maken

de weg is lang en nooit echt makkelijk

zeker niet in zo’n zelfverstrikt systeem

maar alle verandering moet je uiteindelijk

simpelweg durven doen.

november 2025

Tijdens het congres ‘Schone zorg, onze zorg’ op 27 november 2025 was ik de dichter van dienst. De hele dag stond in het teken van ondermijning in de zorg, een groot probleem in het zorglandschap van nu. Er werden veel deprimerende dingen geconstateerd, maar er is ook hoop! Aan het einde van de dag mocht ik daarop reflecteren met een gedicht dat ik ter plekke schreef.

Het gaat om jou

het gaat niet

om wat ze draagt

om wat ze op heeft

om waar en wanneer ze is

om of ze iemands dochter, moeder

vrouw, vriendin of vaag bekende is

om of ze heilig is of een slet

om dat zij noodzaak heeft

om de nacht op te eisen

niet om

sleutels die ‘s nachts tussen haar vingers snijden

dat ze altijd laat weten of ze thuis is gekomen

dat ze niet weet wat ze dit keer fout heeft gedaan

hoe zij niet vanzelfsprekend overal kan bestaan

ondanks alle gegeven waarschuwingen en weerbaarheid

het zit in 

hoe hij op tv kan vertellen dat je iemand verkracht

en dat de tafelgasten dubbel liggen van het lachen

hoe hij daarna nog altijd op handen wordt gedragen

omdat het allemaal onschuldige kroegpraat is

of

hoe zij een dienstbaar idee hoort te zijn

haar ‘nee’ wordt een onverteerbaar gegeven

voor hij die steeds met ‘ja’ is grootgebracht

en nu boos in zijn eigen eenzaamheid zit

het gaat om 

iemands zoon, vader

man, vriend of vage bekende

die haar maken tot object of erger

en dan naast een zacht lachen 

niks anders te horen krijgen 

dan een zwijgende stilte

november 2025