gedichten over Lelystad en Flevoland
ik hoon mijn letters
slijp mijn pen tegen papier
polijst mijn verhalen
bezweer de printer en
tem de zenuwen want
vandaag
is het mijn woord
tegen het jouwe
in een arena gemaakt
van bewondering en applaus
laat ik gedichten schitteren
in minder dan 180 seconden
is die eerste zet gezet
onze woorden dansen
tot ze fonkelen
in het heetst van de strijd
glanzend voor de jury
een daverend publiek
het is niet meer aan mij
of jij hem wint
of ik
maart 2024
Voor de Lelystadse Poetry Slam 2024
er was eens een cobra in Lelystad
die van zijn verblijfje genoeg had
ging op zoek naar de zon
kroop zo ver als hij kon
en dat was tot de buurvrouw haar deurgat
maart 2024
de klei is nieuw
de stad is nieuw
iedereen hier komt
ergens anders vandaan
het is vruchtbare grond
om op te bestaan
een leven gebouwd op
vijf vertrouwde pilaren
en je mocht er
gewoon zijn
maar de tijd
kreeg scherpe randjes
je wordt gevormd tot ander
angst voor wat zij denken
wie je bent
de vooroordelen vergiftigen
je kan niet langer
gewoon zijn
en toch straal je
en met jou vele anderen
niet van de wijs gebracht door
interpretaties van een stuk stof
of de aanname dat
je nooit een keuze hebt gehad
je leeft, balancerend op kruispunten
maar boven alles zul je
gewoon zijn
maart 2024
In de Flevomeerbibliotheek van Lelystad hangt nu “Gewoon Zijn”, een bijzondere foto expositie door Ebru Aydin. Twaalf portretten van moslima’s gepaard met twaalf stillevens van belangrijke objecten uit hun levens vertellen over hoe deze vrouwen simpelweg zijn. In een bijbehorende reeks podcasts vertellen de geportretteerden over hun ‘sense of belonging’; hoe voelen zij zich onderdeel van deze maatschappij?
Hun verhalen en de geschiedenis van moslima’s in Lelystad hebben dit gedicht geïnspireerd.
je maakt een stad om in te wonen
niet om naar te kijken
tussen een raster van dreven
teken je wijken als eilanden
verbonden door menig brug en fietspad
daar een hart, langgerekt en op de groei
arceer de randen in blauwgroen goud
een toekomstbelofte op papier
binnen no-time uit de klei gestampt
ruim een halve eeuw later
zijn de wijken goed bewoond
door 83.000 zielen die met hun
lofzang en gemopper
heimwee en geborgenheid
gemijmer en observaties
en zelfs nieuwe mythologieën
deze kleurplaat van een stad
met overtuiging blijven inkleuren
en haar hart kloppend houden
november 2023
Dit is het openingsgedicht voor de wijkenbundel van Lelystad, een initiatief van het Stadsdichtersgilde. De bundel is een rijk poëtisch mozaïek over Lelystad door meer dan 50 Lelystedelingen. Op 17 februari 2024 om 14:00 wordt de bundel feestelijk gepresenteerd in de bibliotheek van Lelystad. Elke dichter in de bundel krijgt een eigen exemplaar. De bundel zelf zal voor een sterk gereduceerd tarief te koop zijn. Alle opbrengsten gaan naar stichting MILA.
Na 17 februari is de bundel te krijgen op verschillende verkooppunten, waaronder de Bruna of Readshop Lelystad.
De openingszin is vrij naar Frits Tellegens gevleugelde uitspraak over de vermeende lelijkheid van Lelystad.
winnen zit in meedoen
en om dat te voelen
moet je het simpelweg doen
het is als je tenen om het startblok krullen
seconden verwijderd van het water
zien hoe de curbstones tot een
rood-witte waas smelten
met een precieze schijnflats
iemand finaal het bos in sturen
of in een perfecte hoek het ijs
onder ijzers horen glijden
al fietsebenend met gekneusde vingers
het doel schoon houden
het is wanneer je je voet niet voelt
terwijl je een tien schiet
of een uitstekend gesprek houdt
tussen body en baton
wanneer je met drie pijltjes
een big fish weet te vangen
en als een gulle wind je een gijp gunt
over een staalgrijs Markermeer
het zit in dikke blikken trekken met
jaloersmakende ritmes
of een prachtige carotte achterlaten
als die carambole net niet lukt
wanneer je het pas snap
als je het begrijp
zoveel manieren om te winnen
omdat de winst zit in het doen
januari 2024
Dit gedicht schreef ik voor de Lelystadse Sportverkiezingen 2023. Alle 12 de sporten van de genomineerden zijn erin verwerkt.
de meren klotsen
over de dijken
zo het nieuwe jaar in
voelen we met natte voeten
ons anders over elkaar
of wist het water niks uit
maakt het niks gelijk
en laat het strijdbijlen
hooguit een beetje roesten
het water geeft en neemt
ze heeft ons deze stad gegeven
of liever, we hebben haar eruit getrokken
laat het in dit nieuwe jaar
de zorgen en de vooroordelen wegnemen
zodat al wat er nog overblijft
ons gedeelde geluk is
januari 2024
kijk om naar wie ik ben
naar wat ik kan
naar wat mij maakt
zoals jij
gun me lucht
gun me kansen
gun me ruimte in deze stad
om gewoon mezelf te zijn
met open blik
en open armen
trek je de wereld voor mij
een beetje meer gelijk
november 2023
Dit gedicht schreef ik voor de 14e uitreiking van de Ed Luza prijs. Deze wordt jaarlijks uitgereikt door stichting Gehandicapten Overleg Lelystad, een belangenorganisatie voor iedereen met een beperking in de gemeente. De winnaars hebben zich buitengewoon ingezet voor mensen met een beperking in de stad, bijvoorbeeld door hun bedrijf toegankelijker te maken.
met de bitterballen
binnen handbereik
en alle lijntjes zorgvuldig
achter de schermen naar
iedereen uitgezet
kijkt hij vanaf de vierde
uit over heel Flevoland
pragmatisch en proberend
opsmuk is hem vreemd
zonder stropdas en met
opgestroopte mouwen
lost hij het liefst alles
hoogstpersoonlijk op
van gemaakte brokken
kun je leren
hij hoeft niet bekend
te zijn maar wil zijn
mensen wel kennen
want het belang van
belangstelling heeft
hij goed begrepen
zonder kwade woorden
want iedereen hoort erbij
al zeilend of per motor
waar hij gaat daar is
de wind, hem duwend
richting toekomst
door dit vlakke land
waarvan hij is gaan houden
augustus 2023
van het stuivende zand
in het oosten
naar de volvette klei
in het midden
de laarzen lonken
naar iemand die met
gevoel voor samen
recht door de
voormalige zee koerst
eerst hield hij de wet
daarna vader van gemeenten
en nu kwam er een trein langs
die maar eens in z’n leven gaat
een overstap met weemoed
maar de keuze was uiteindelijk
makkelijk gemaakt
hier is de wereld in het klein
een vlakte die we met
z’n allen uit het water trokken
het geeft nieuwe grond
om in te wortelen
en te worden
tot wie je zal zijn
oktober 2023
Dit tweeluik is geschreven voor de wisseling van commissarissen hier in Flevoland. Leen heb ik op 31 oktober voorgedragen bij zijn afscheid van 15 jaar als cdk. Arjen droeg ik voor op zijn eerste Flevolandse Statenvergadering op 3 november.
in hun highlighterharnassen
met prikstokken als lansen
en grote groene zakken
als trotse banieren in de wind
prikken ze en porren ze
tussen tegels en langs dreven
zak na zak vullend met alle
zaken die men achteloos
verliest of op de grond smijt
met vele handen maken ze samen
of alleen al het vuile werk licht
voor hun werk worden ze
bedolven door bedankjes en
spontane duimen, kinderen die
meedoen en overheidsaccolades
en natuurlijk de vragen over
waar je zo’n stok krijgen kan
want iedereen ziet het maar
niet iedereen doet er wat aan
uit ergernis en verveling
ontkiemde het zaadje voor
een gemeenschap die
zienderogen blijft groeien
de prikstokridders die
de stad verbinden
en haar laten bloeien
augustus 2023
fier langs de waterkant
van ons zelfgemaakte land
strak verdeeld door
de tirannie der linialen
doorspekt van idealen en
al dan niet gebroken dromen
gemaakt door titanen
als jij en ik, uit volle grond
oogsten we het verleden
en zaaien nu ons later
onder eindeloze luchten
tussen aardappels en prei
de kiekendief zweeft en
ziet ons groeien in de klei
razend naar de toekomst
in boot of skates of trein
na tachtig jaar besluitend
of dit is wie we zijn
juni 2023
softijs discodip met zand 