ze begroeven mij
met een dennenappel
in mijn mond
voordat ik werd
toegedekt door de
fluisterende duinen
bleke wortels kruipen
nemen voor mij waar
de veelheid van het leven
die ik bij leven nooit zag
zoals
het ritme van de regen
dat verdrinkt in de nacht
de wind die huilt omdat ze
eenzaam nergens op wacht
en alles dat krioelt
onder jonge verse bast
zo lig ik, bijna vergeten
mijn botten zijn nu takken
en mijn vlees is nu de grond
mijn wortels strekken dieper
en het enige wat
de hemel bereiken kan
zijn de naalden
in mijn kroon
Geïnspireerd door het graf op de Nieuwe Ooster in Amsterdam waar een boom door iemands hoofd groeit.
mei 2023
softijs discodip met zand 