we waaien de strandopgang af

want met nieuwjaar zoek ik

de zegening van de zee

in de branding liggen

rijen lillend zeeschuim

soms breekt de formatie

en wordt een kort bestaan

opgelost in zand en wind

opgediepte flarden van 

gebeden worden nog voor

ik ze heb kunnen zingen

verruist door de golven

in de kilometers voor ons

geen ander teken van leven

dan kraaien die een maaltijd

maken van een zeehond die

het nieuwe jaar niet haalde

boze wolken boren hun hagel

als naalden in onze schenen

de regen drijft ons richting

noordoostnoord en doordrenkt

ons tot op bot en schoenzool

aan de horizon een paviljoen

met alleen geweigerd respijt

dus sjokken we met sokken 

vol zand en kou naar waar

de warmte wel op ons wacht

misschien zijn we zonder zegen

en veel doorweekter dan gewenst

maar met adem die is gestolen

door moeder natuur haar kracht

januari 2026