Vieren en herdenken 2026

Voltooid verleden tijd

groot kwaad bestaat bij voorkeur

in een voltooid verleden tijd

nu zijn de allerlaatste jaren dat

wij nog kunnen luisteren naar zij

die de geschiedenis hebben geleefd

maar we kunnen er op terugkijken want

groot kwaad laat zich goed archiveren

jaarlijks laten we ons licht schijnen

over een duister verleden dat we deelden

poging na poging om het onbeschrijfelijke

in onze geheugens te verversen opdat

wij dit nooit meer laten gebeuren

ondertussen zien we onophoudelijk

in vele tijdlijnen en achtuurjournaals

schreeuwende headlines die samenvatten

hoeveel pijn en onrecht de mensheid 

vandaag over en weer heeft laten gaan

vaak gebeurt het ver weg maar soms

komt het allemaal akelig dichtbij

onderhuids groeit een knagend onbehagen

en raken we ongemerkt meer verstrikt

in een verstikkende angst voor de ander

en dat kwaad uit het voltooide verleden

begrijpen we pas wanneer we dat in een

eerlijk spiegelbeeld durven te zien

De rechthoek

het staat ons vrij om te doen

wat we willen in onze wereld

en toch beperken we onze blik

tot het formaat van een rechthoek

met gebogen hoofden steken we al

onze tijd en aandacht in schermen

zoekend naar iets wat we herkennen

beloond met kleine beetjes dopamine

vanuit onze persoonlijke bubbels

zien we eindeloos slecht nieuws

met steeds hardere meningen die 

als nieuw normaal verkondigd worden

trends komen op als luchtkastelen

iedereen heeft wat aan te bevelen

en we weten niet eens meer zeker

of iets waar is of een leugen omdat

we computers leren hallucineren

ons tekort aan vertrouwen groeit

en in onze onderbuik rammelt angst

maar wat als we rechtop gaan staan

even onze blikken loswrikken van

wat het internet ons voorschotelt

om dan de ander eens aan te kijken

en dat we dan met pijnlijke nekken

vragen hoe het met elkaar gaat?

bubbels zijn gemaakt om te barsten

en achter alle filters zijn we vrij

soms moeten we onszelf herinneren

dat we ook alleen maar mensen zijn

mei 2026

Dichter met een boekje

ik ben een dichter met een boekje

de woorden die ik met pen en moeite

op papier bijeen heb geschraapt

blijven niet als vanzelf aan de

binnenkant van mijn schedel plakken

mijn woorden zijn gesproken maar

ik ben geen spoken word artiest

noch gedoodverfd slamkampioen

ik heb niks om te declameren

en ook niks te zingzeggen

want 

ik ben een dichter met een boekje

dit toeverlaat heeft mijn vertrouwen

zodat ik mijn woorden kan ontvouwen

tot alles dat ik je wilde zeggen

zonder dat ik een letter vergeet

maart 2026

Boeketje

niks zo mooi

als de man die

na de valreep zijn

verplichte romantische gebaar

was vergeten en dan aansluit

bij de andere mannen in de rij

voor dat reddende boeketje

volgens de kassa van de bloemist

is de liefde nog lang niet dood

februari 2026 💝

Wat er in een bakfiets past

een steuntje in de rug

kan ook vanaf een bakfiets

gevuld met liefde, hulp en soep

op de trappers staan de helden 

met een groot hart voor de ander

we wonen in een wereld die 

groter wordt en sneller gaat

die te veel van iedereen vraagt 

we gaan zo snel dat onze medemens

heel makkelijk onzichtbaar raakt

en in onze blindheid vergeten we

daarom soms om stil te staan bij

wat van ons nou mensen maakt

en de mensen op de bakfiets hadden

dat vijf jaar geleden al begrepen

en ze besloten dat in deze stad

niemand ooit alleen hoeft te staan

dus bevechten zij een woud aan regels

staan ze open voor een goed gesprek

en soep lijmt geen gebroken harten maar

gedeelde warmte helpt een eind op weg

zo dichten zij stukje bij beetje

de gapende harteloze gaten die in

onze gehaaste wereld zijn ontstaan

zij weten wat ons mensen maakt

het zit in uitgestoken handen

en oog voor elkaar

december 2025

Het Straatpastoraat Lelystad bestaat 5 jaar en in die tijd hebben zij veel betekend voor de kwetsbare en ongeziene kant van Lelystad. Voor het jubileumgedicht heb ik me laten inspireren door de bakfiets waarmee ze de vele fietsbruggen van Lelystad trotseren om zo steun te kunnen bieden.

Stel:

wat als alles hier is

zoals het nooit is geweest

en ook nooit zal zijn

stel: hier is een strijd gestreden

tegen een zee waar meer in ligt dan

vele zandbanken en scheepswrakken

een toneel met helden en schurken

waar tijd vloeibaar is als soep

stel: dikke tentakels uit het diepe

woest spartelend tegen de vooruitgang

die Corné Lelie voor ogen had gezien

een zee laat zich niet zomaar temmen

maar Lelie is met meer, en sterker

en zo vormen zij de geschiedenis

tot hoe wij hem ongeveer kennen

stel: we hebben dit samen bedacht

omdat we op dezelfde dikke klei staan

die vaak als saaie leegte wordt gezien

maar dat weten jij en ik wel beter

in woorden en ideeën zit de kracht

om voor onze tijd verhalen te maken 

ons verleden bewaard voor een ver later

want alles wat hier is

is misschien wel nooit 

op deze wijze geweest

maar wil wel alles zeggen over

wie wij hier kunnen zijn

november 2025

Voor de presentatie van De Strijd Tegen de Zuiderzee, de vierde hiphopcomic van Lelystad. Het verhaal draait helemaal om Corné Lelie en zijn drooglegging. Gemaakt met Lelystadse jongeren, vereeuwigd in strip en rap. Luister hier naar het album op Spotify.

Het gaat om jou

het gaat niet

om wat ze draagt

om wat ze op heeft

om waar en wanneer ze is

om of ze iemands dochter, moeder

vrouw, vriendin of vaag bekende is

om of ze heilig is of een slet

om dat zij noodzaak heeft

om de nacht op te eisen

niet om

sleutels die ‘s nachts tussen haar vingers snijden

dat ze altijd laat weten of ze thuis is gekomen

dat ze niet weet wat ze dit keer fout heeft gedaan

hoe zij niet vanzelfsprekend overal kan bestaan

ondanks alle gegeven waarschuwingen en weerbaarheid

het zit in 

hoe hij op tv kan vertellen dat je iemand verkracht

en dat de tafelgasten dubbel liggen van het lachen

hoe hij daarna nog altijd op handen wordt gedragen

omdat het allemaal onschuldige kroegpraat is

of

hoe zij een dienstbaar idee hoort te zijn

haar ‘nee’ wordt een onverteerbaar gegeven

voor hij die steeds met ‘ja’ is grootgebracht

en nu boos in zijn eigen eenzaamheid zit

het gaat om 

iemands zoon, vader

man, vriend of vage bekende

die haar maken tot object of erger

en dan naast een zacht lachen 

niks anders te horen krijgen 

dan een zwijgende stilte

november 2025

een stationsnaambord dat aan groen hekwerk is vastgemaakt. op het bord staat 'Lelystad Fantasie'

Lelystad Fantasie

de wind waait door een skelet

dat voortvarend was neergezet voor

de velen die hier zouden komen wonen

maar nu staat ze slechts op de grens 

en is ze een schim van een station 

wachtend op wanneer ze nodig zal zijn

niemand heeft hier een trein gemist

of gemopperd over wéér vertraging

want geen trein die hier ooit stopt

langzaam maakt de tijd haar brozer

slechts spoken en straatkunstenaars

komen af en toe bij haar op bezoek

maar er zit meer in haar mars dan

verloren potentie en rottend beton

want ze zal een vertrekpunt worden

waarvanuit de stad kan gaan dromen

van alles wat er hier nog kan komen

op haar perrons is de toekomst te zien

en daar is alleen een bordje voor nodig

dus vanaf nu vertrekt de verbeelding

vanuit station Lelystad Fantasie

oktober 2025

De ‘vriendelijke vandalisten’ van De Dienst uit Tilburg hadden Lelystad Zuid voorzien van een bordje ‘Lelystad Fantasie’.

Het huis van Lelystad

een nieuw te bouwen huis 

voor de inwoners van een stad

die nog maar net is begonnen

gelegen in het midden van ruimte 

die onmeetbaar en oneindig is

er is geen traditie die hier past

hier móet het anders dan de rest

en wat schreeuwt er nu meer toekomst

dan een autonome wit-blauwe kolos

energiezuinig en zonder zijkanten

geleverd als kant-en-klaar bouwpakket

dat netjes kan worden neergelegd in

uitgedachte vierkanten en driehoeken

die rijmen met de ruimte om het huis

en het zal absoluut geen fort zijn

de drempels laten we op het oude land

hier valt de hemel dwars door het dak

met haar licht een enorme hal binnen

waar het groot zal voelen maar ook klein

zodat iedereen daar even welkom zal zijn

van de burgemeester tot de balieklant

of men nou passeert of nog even blijft

het is een onomstotelijk herkenbaar huis

voor een onomstotelijk eigenwijze stad

augustus 2025

De zielige stad

ze zeggen dat ik het niet heb

een karakter, met mijn korte leven 

want ik ben hier pas bijna zestig jaar

te nieuw, waardoor ik lelijk ben, en saai 

ik ben de zielige stad waar het altijd waait

beter kom je niet van mij vandaan want vooral  

van oudelanders krijg je dan afschuw en meelij

omdat niemand wil zien wat al mijn mensen

teweeg hebben gebracht in mijn verse klei

ik begon als droom en werd een lang project

waarin wijk na dreef na wijk werd neergezet

langs de lijnen van een ideaal werd ik steeds

verder ingekleurd met iedereen die hier kwam

sommigen bleven kort, anderen hun leven lang

elk van hen bepalend, hun stempels op mijn ziel

dus ik kan niet zeggen dat ik het niet heb

een karakter, met mijn korte leven

want uiteindelijk zijn het niet de jaren

die iets zeggen over wie ik ben en zal zijn

mei 2025

Ook te vinden in de bundel ‘Een mens, een tijd, een plaats’, de stadsdichtersbundel die bij de speciale stadsdichtersdag van 2025 hoort!

Op zoek naar een begin

elk einde bevat een begin

zelfs als onze handen zijn gevuld

met alle resten van de wensen

die we vandaag hebben gehad

ze waren leuk of mooi of nodig

eens gebruikt is hun nut verloren 

zoveel eindes die we eindeloos

gedachteloos weg blijven gooien

soms gaat dat zoals het hoort

maar vaker zien we het verdwalen

gedumpt op straat of in de struiken

of weggestuurd naar verre landen

waar het mag rotten of verbranden

miljoenen kilo’s afgedankte eindes 

waar niemand op zit te wachten

een onverteerde nieuwe aardlaag

die onze planeet langzaam verstikt

de kern van al dat weggegooide

verbergt een belofte van potentie

wat daar altijd al heeft gezeten

wachtend tot het mag gaan groeien

naar een veelbelovend verder bestaan

en wij hoeven alleen de cirkel te zien

in wat wij in onze handen overhouden

want elk einde bevat een begin

juli 2025

Geschreven voor het Circulair Festival Lelystad 2025