vers komen aanwaaien
op een vlakte die zichzelf
gestaag aan het vullen is
met een nieuwe samenleving
die al veel te vertellen heeft
maar nog niet weet hoe
en jij, met een hoofd
dat nog te vullen is met
alle eigenheid die uit
verrassend oude bodem
omhoog komt sijpelen
in de vorm van al die
verhalen en objecten
opgepoetst door jouw aandacht
hun glans vertellend over
hoe echo’s van wat is geweest
nog altijd blijven klinken in
de dove wereld van vandaag
zelfs als alles nieuw lijkt
elke onvermoeide verzamelaar
stuit uiteindelijk zelf op tijd
als onverbiddelijke limiet
maar als je achteruit kijkt
ontvouwt daar zich een horizon
waarop alles gloort wat je wist
mei 2025
Willy van der Most, een sleutelfiguur en hoeder van Flevolandse geschiedenis,is op 28 mei met pensioen gegaan. Dit gedicht is geschreven als afscheidscadeau, maar omdat ze veel voor de stad heeft betekend is het ook zeer zeker een stadsgedicht.
softijs discodip met zand 