Ignis fatuus

kom met me dansen

in deze inktzwarte vijver

zomaar midden in mijn stad

in het holst van de winter

als het duister de warmte 

van de zon doet vergeten

want licht is altijd schaars

aan het einde van het jaar

en dan zie je mij schijnen

helemaal voor jou alleen

zachtjes wieg ik in de wind

als waarschuwing of belofte

kom wat dichterbij de kant en

laat je leiden naar mijn licht

wat je zocht wordt niet gevonden

maar ik help je dwalen naar waar

je zelf nooit had kunnen komen

ver voorbij de schone schijn

ik schrijf je naam in het water

en je zal nooit meer dezelfde zijn

december 2025

Ga mee met de dwaallichten die te zien zijn Zilver op Water. Dit jaar zijn de lichtkunstwerken tot 26 december te bewonderen in het water van het Zilverpark. Dit gedicht was onderdeel van een spectaculaire openingsshow.

Wat er in een bakfiets past

een steuntje in de rug

kan ook vanaf een bakfiets

gevuld met liefde, hulp en soep

op de trappers staan de helden 

met een groot hart voor de ander

we wonen in een wereld die 

groter wordt en sneller gaat

die te veel van iedereen vraagt 

we gaan zo snel dat onze medemens

heel makkelijk onzichtbaar raakt

en in onze blindheid vergeten we

daarom soms om stil te staan bij

wat van ons nou mensen maakt

en de mensen op de bakfiets hadden

dat vijf jaar geleden al begrepen

en ze besloten dat in deze stad

niemand ooit alleen hoeft te staan

dus bevechten zij een woud aan regels

staan ze open voor een goed gesprek

en soep lijmt geen gebroken harten maar

gedeelde warmte helpt een eind op weg

zo dichten zij stukje bij beetje

de gapende harteloze gaten die in

onze gehaaste wereld zijn ontstaan

zij weten wat ons mensen maakt

het zit in uitgestoken handen

en oog voor elkaar

december 2025

Het Straatpastoraat Lelystad bestaat 5 jaar en in die tijd hebben zij veel betekend voor de kwetsbare en ongeziene kant van Lelystad. Voor het jubileumgedicht heb ik me laten inspireren door de bakfiets waarmee ze de vele fietsbruggen van Lelystad trotseren om zo steun te kunnen bieden.

Kees

hij wist alles van de plek

die hij na een onmeetbare ramp

in de zeventig jaren daarna

zijn thuis was blijven noemen

als een schietwilg wortelde hij

en leerde zijn nieuwe bodem kennen

van verhalen over de voormalige zee

en het eiland dat daar was geweest

tot de schuren en boerderijen die

de nieuwe grond bezaaiden

zijn vondsten kon hij onnavolgbaar weven

tot vertellingen die zijn ogen deden stralen

schatten die hij bewaarde in het archief

zodat men het in het nu of veel later

Flevoland kan zien zoals hij het zag

december 2025

Een in memoriam gedicht voor Kees Bolle (1944-2024), bevlogen amateurhistoricus en vrijwilliger bij Het Flevolands Archief.

Zilver op Water

een hoop verlicht

we zoeken naar licht

in de diepte van december

wanneer de zon zo zuinig

over de stad schijnt dat iedereen

wakker wordt in het donker en

in het donker weer naar huis gaat

gecombineerd met een wereld die

ook dit jaar lichtelijk in de fik staat

hoop wordt dan een opgave

dus zoeken we naar licht

en als het licht op zich laat wachten

verspreiden we het gewoon zelf

naar stukken stad die erom vragen

zoals lang gepensioneerde etalages

en naar een bescheiden vijver die we

dan net zo laten schitteren als zijn naam

zodat iedereen kan zien, horen en voelen

dat we elke dag de lichtpuntjes vinden

in wat wij kunnen maken met elkaar


stapelgek

er staat een bonte stapel dieren

aan de rand van hun druilerige stad

de olifant observeert acuut dat

het diepst van de winter te duister is

en het schaap wil graag het daglicht

terug dat de wintertijd heeft gejat

de kip kakelt resoluut dat 

ze het hier niet bij kunnen laten

en de vos verzint daarop alvast

vier verschillende plannen

maar de kikker

de kikker droomt weg

de winter is voor haar

vreugdeloos en langzaam want

iedereen die ze kent graaft zich in

en wacht in de modder op die

eerste verlossende lentestralen

met haar nieuwe vrienden trekt ze

naar het hart van de druilstad waar

een vijver ligt die volgens zijn naam

zou moeten glimmen maar nu slechts

dofjes kabbelt onder een decembermaan

de olifant constateert tevreden dat ze

hier het beste kunnen gaan staan om

de verlichting aan de mens te brengen

dus houden ze elk hun stralende hoop vast

gestapeld als een buitengewone vuurtoren

tot de ergste duisternis voorbij is gegaan

december 2024

Deze gedichten horen bij Zilver op Water 2024. Het eerste is een algemeen gedicht over de ziel van het project en de tweede gaat over het kunstwerk ‘Bremen’, gemaakt door Malou Kamstra en haar jongerenatielier.

Instructies na een lis-excisie

wisselend tot makkelijk

verlies van bloed

tot de volgende volle maan

zich niet goed voelen

zolang u vloeit

verboden toegang voor

water en geslachtsverkeer

zolang u vloeit

u mag bellen bij koorts

of bij meer bloed dan

een normale menstruatie

maar niet als u 

zich slecht voelt

dat hoort bij het acute

ontbreken van een stuk

het incomplete gevoel

dat in uw achterhoofd huist

kan tussen twee tot acht

werkweken aanhouden

zolang u vloeit

sla veel maandverband in

het is verboden toegang

zolang u vloeit

op een zeker punt bloedt u 

hartstochtelijker dan een rund

maar onthoud, u heeft een baarmoeder

als het goed is kent u waar dit op lijkt

het is beter, zoveel beter

dan wat het was geweest

in het scenario van veel te laat

u mag bellen bij koorts

zolang u vloeit

zolang u vloeit

december 2023

Dralerij

kilometers aan inkt

en ik heb nog steeds

niet laten zien wat ik wil

de vorm amper te vatten

laat staan de woorden

die uit mijn hoofd zo

besluiteloos op het papier

buitelen

mijn pen draalt

mijn brein maalt

tot ik kom waar ik moet wezen

december 2022

Dingen die ik dit jaar zag

Eénpotig drietenig wonder, kranig in de branding

Statige met putters behangen kaardebollen, besuikerd met kou

Vele vlammende ondergangen van de laatste resten daglicht

Verdwaald bruinroze jong dat links ging waar hij rechts had gemoeten

Een omgevallen boom, toegestopt met een deken van het zachtste mos

Twee ijsvogels die loom dansend boven de vaart zweefden

Koninklijke buizerds die het dagelijkse defilé op de A6 aanschouwen

Mijn appelboom, geveld door plaaggeesten uit de schuur

De duif als winkelend publiek in het winkelcentrum

De zegen van de egel die haar offer komt innen

Bolle vogels als muzieknoten op de bovenleiding

Klagende groenlingen diep in de bosjes

Beleefd schuifelende rotganzen in een weiland vol leven

De steenlopers, met moeite

Het wegstervende licht tegen het bladerdak van het bos

De berk die terugkijkt

Toorn van één enkele visdief

Een fluistering van honderden spreeuwen in een paarse lucht boven de Maas

Oorverdovende stilte in de verzengende hitte van augustus

De wilg die met haar vingers het water streelt

Kerrieplant die haar best doet in het hotelrestaurant

Vroegtijdig verloren eikels als een tapijt op heet asfalt

Majestueus trage kiekendief die eindelijk haar vangst maakt

De Noordzee die je tenen nét niet raakt

december 2022