een hoop verlicht

we zoeken naar licht

in de diepte van december

wanneer de zon zo zuinig

over de stad schijnt dat iedereen

wakker wordt in het donker en

in het donker weer naar huis gaat

gecombineerd met een wereld die

ook dit jaar lichtelijk in de fik staat

hoop wordt dan een opgave

dus zoeken we naar licht

en als het licht op zich laat wachten

verspreiden we het gewoon zelf

naar stukken stad die erom vragen

zoals lang gepensioneerde etalages

en naar een bescheiden vijver die we

dan net zo laten schitteren als zijn naam

zodat iedereen kan zien, horen en voelen

dat we elke dag de lichtpuntjes vinden

in wat wij kunnen maken met elkaar

---

stapelgek

er staat een bonte stapel dieren

aan de rand van hun druilerige stad

de olifant observeert acuut dat

het diepst van de winter te duister is

en het schaap wil graag het daglicht

terug dat de wintertijd heeft gejat

de kip kakelt resoluut dat 

ze het hier niet bij kunnen laten

en de vos verzint daarop alvast

vier verschillende plannen

maar de kikker

de kikker droomt weg

de winter is voor haar

vreugdeloos en langzaam want

iedereen die ze kent graaft zich in

en wacht in de modder op die

eerste verlossende lentestralen

met haar nieuwe vrienden trekt ze

naar het hart van de druilstad waar

een vijver ligt die volgens zijn naam

zou moeten glimmen maar nu slechts

dofjes kabbelt onder een decembermaan

de olifant constateert tevreden dat ze

hier het beste kunnen gaan staan om

de verlichting aan de mens te brengen

dus houden ze elk hun stralende hoop vast

gestapeld als een buitengewone vuurtoren

tot de ergste duisternis voorbij is gegaan

december 2024

Deze gedichten horen bij Zilver op Water 2024. Het eerste is een algemeen gedicht over de ziel van het project en de tweede gaat over het kunstwerk ‘Bremen’, gemaakt door Malou Kamstra en haar jongerenatielier.