kriebelen op papier
want mijn aandacht is
zeer zeker niet hier
juni 2025
Categorie: gedichten
Op zoek naar een begin
elk einde bevat een begin
zelfs als onze handen zijn gevuld
met alle resten van de wensen
die we vandaag hebben gehad
ze waren leuk of mooi of nodig
eens gebruikt is hun nut verloren
zoveel eindes die we eindeloos
gedachteloos weg blijven gooien
soms gaat dat zoals het hoort
maar vaker zien we het verdwalen
gedumpt op straat of in de struiken
of weggestuurd naar verre landen
waar het mag rotten of verbranden
miljoenen kilo’s afgedankte eindes
waar niemand op zit te wachten
een onverteerde nieuwe aardlaag
die onze planeet langzaam verstikt
de kern van al dat weggegooide
verbergt een belofte van potentie
wat daar altijd al heeft gezeten
wachtend tot het mag gaan groeien
naar een veelbelovend verder bestaan
en wij hoeven alleen de cirkel te zien
in wat wij in onze handen overhouden
want elk einde bevat een begin
juli 2025
Geschreven voor het Circulair Festival Lelystad 2025
PI gedichten
Buitengedicht
er huist een wereld
aan de rand van de stad
ingeklemd tussen ruisende
populieren en suizende treinen
laten hoge muren niks los
onder twee gewelven
leven honderden mensen
maar naar buiten kijkt slechts
een hooggeplaatste roze koe
daarbinnen klinkt een ritme
als een ijzeren grip op elke dag
de zware deuren
steeds weer vallend in hun slot
tikkende klokken die
tijd in ruimtes voorzien van interpunctie
tussen schuifelende voeten die
felgekleurde binnenplaatsen wegslijten
en honderden gedachten die
fluisterend terugkaatsen tegen koepels
een dagelijkse hartslag
die stilvalt voorbij de poort
alleen de koe vangt vluchtige blikken
daarbuiten blijft het stil
mei 2024
Binnengedicht
tussen de muren is de tijd
een bewust gegeven geworden
waar meer dan genoeg van bestaat
de dagelijkse waanzin van buiten
krijgt geen vaste grip op binnen
in een kleine kamer worden
tweewekelijks vele zinnen verzet
door hen die hun eindeloze tijd invullen
met een ochtend van elkaars creativiteit
gedachten worden gevangen met inkt
op stapels papier die zich uitvouwen tot
verhalen voor zichzelf, elkaar, de wereld
die eerlijk laten zien wat zij zien
hun woorden zijn verschillend
maar overstijgen elke muur
over een ding zeggen ze hetzelfde
dat iedereen ondanks alles
altijd een mens zal blijven
november 2024
Deze twee gedichten zijn tot stand gekomen tijdens de gastworkshops die ik gaf in de PI Lelystad. Het waren twee bijzondere workshops met bijzondere mensen die met veel talent hunzelf uiten via hun pen.
Deze gedichten zijn ook te vinden in de bundel ‘Als ik naar je kijk’, de tweede verzameling verhalen, gedichten en aforismen uit de PI Lelystad. Hij is te bestellen met een mailtje naar info@stichtingblocknotes.nl
Omzien naar een horizon
vers komen aanwaaien
op een vlakte die zichzelf
gestaag aan het vullen is
met een nieuwe samenleving
die al veel te vertellen heeft
maar nog niet weet hoe
en jij, met een hoofd
dat nog te vullen is met
alle eigenheid die uit
verrassend oude bodem
omhoog komt sijpelen
in de vorm van al die
verhalen en objecten
opgepoetst door jouw aandacht
hun glans vertellend over
hoe echo’s van wat is geweest
nog altijd blijven klinken in
de dove wereld van vandaag
zelfs als alles nieuw lijkt
elke onvermoeide verzamelaar
stuit uiteindelijk zelf op tijd
als onverbiddelijke limiet
maar als je achteruit kijkt
ontvouwt daar zich een horizon
waarop alles gloort wat je wist
mei 2025
Willy van der Most, een sleutelfiguur en hoeder van Flevolandse geschiedenis,is op 28 mei met pensioen gegaan. Dit gedicht is geschreven als afscheidscadeau, maar omdat ze veel voor de stad heeft betekend is het ook zeer zeker een stadsgedicht.
Vieren en herdenken 2025
I
in een mensenleven kan er veel gebeuren
uit een machtig water waarin schepen zonken
en later bommenwerpers op uiteenspatten langs
de prille contouren van een een nieuwe polder
die daarna ingetekend, ingepland en ingericht
was en toen bewoond, alsof er niks gebeurd was
in een mensenleven kan je veel maken
de grenzen van het kunnen en denken
zijn haast eindeloos en ongebreideld dus
de wereld verandert met een vaart waardoor
gisteren fundamenteel verschilt van vandaag
de blik keert naar binnen en
we verliezen ons oog voor elkaar
in een mensenleven zul je veel vergeten
waar hard voor is gevochten slijt vanzelf
tot een vanzelfsprekendheid zonder glans
die steeds anders wordt ingevuld
door meningen en groeiende verschillen
dus herkennen we de kern nog
of is het ons compleet ontglipt
wat vrijheid voor iedereen is
II
er is weinig dat uit zichzelf
tachtig jaar lang blijft leven
met geluk haalt een mens het gemiddelde
door schade, schande en ook vreugde
is er aan het einde van de rit
veel geleerd, maar ook weer vergeten
zoals wat het is om vrij te zijn
wat we makkelijk meer en meer
voor lief nemen omdat door tijd
vrijheid inslijt tot een
alledaagsheid die stilletjes verbergt
wat mensen elkaar aan kunnen doen
wanneer de een het van de ander wegneemt
gevolgd door zoveel strijd en leed
dat woorden nog steeds tekort schieten
in deze tijden kruipt het weer
steeds dichterbij ons bed
onze ogen kunnen niet meer dicht
voor wat de wereld onvrij maakt
en al zitten we in verdeeldheid
en begrijpen we elkaar nog niet
we mogen niet vergeten dat we
niet zonder dit vuur kunnen leven
en wat we daarvoor moeten doen
mei 2025
Nu nog een titel
wanneer ik eindelijk
dacht dat ik wist wat
ik eigenlijk wilde zeggen
kon ik de juiste woorden
nergens meer vinden
de woorden waren bevroren
in de vulling van mijn pen
de afstand tussen mijn
hoofd en het papier had
nog nooit zo groot geleken
maar geen twijfel of ik
het kon, ik moest alleen even
me zachtjes laten inspireren
dan formuleren, hergroeperen,
schrappen en weer aanvullen
tot de woorden smelten tot
iets dat lijkt op een gedicht
dan sleep ik het naar buiten
op een voetstuk zal het staan
zodat iedereen ziet wat ik zag
hoe alles was, op dat moment
in het licht van die dag
april 2025
Lady
een zwarte bol in een nest
vanaf tien hoog boven
waar twee grote gele ogen
alles in haar koninkrijk lui
maar tevreden gadeslaan
er is hier immers niks waar
zij geen deel van uitmaakt
niet dat zij zich hoeft te roeren
pas als er bijvoorbeeld
nieuw bezoek staat en zij haar
periscopische staart uitvouwt voor
een nieuwelingeninspectie of
misschien als de hengel wild
heen en weer zwaait en natuurlijk
wanneer de zin in wat kriebels of
een knuffel zwaar toeslaat
en al helemaal stipt op tijd wanneer
het eten in haar bakje klatert
maar meestal is deze dame te vinden
op haar nest, tien hoog boven
waar je haar liedjes over liefde en
halfvolle chipszakken hoort spinnen
maart 2025
In memoriam van Lady, Rik en Lisa’s poes met een voorliefde voor hoge uitkijkpunten, vreemden en chips.
Nachtbloei
in de nacht bloeit mijn brein
duizenden bloesems vertakken zich
in dromen die vergeten worden
zodra het daglicht mijn ogen raakt
daarvoor ontvouwden zich werelden
grenzeloos in onbekende kleuren
in onmogelijke vormen die ik
daarvoor nooit eerder heb gezien
en daarna nooit meer zullen bestaan
ik droom een onplukbaar boeket
dat mijn nachtelijk brein ontvlamt
maar in een vaas direct verwelkt
want de ochtend is onverbiddelijk
januari 2025
Mensa sana
ik veeg alle donkere hoeken
van mijn gedachten bezemschoon
dweil lange overpeinzingen weg
ventileer de muffe denkruimtes
hang mijn nachtmerries te luchten
was en droog mijn zorgen tot ze
kreukvrij en kastdroog zijn
en ik stop de sombere gevoelens
stilletjes weg in een kleine la
een grote schoonmaak in mijn brein
zet geen zoden aan de dijk
want de wereld blijft vol narigheid
en mijn zorgen even groot
maar het is zoveel fijner nadenken
met een vers opgeruimd hoofd
januari 2025
Kees
hij wist alles van de plek
die hij na een onmeetbare ramp
in de zeventig jaren daarna
zijn thuis was blijven noemen
als een schietwilg wortelde hij
en leerde zijn nieuwe bodem kennen
van verhalen over de voormalige zee
en het eiland dat daar was geweest
tot de schuren en boerderijen die
de nieuwe grond bezaaiden
zijn vondsten kon hij onnavolgbaar weven
tot vertellingen die zijn ogen deden stralen
schatten die hij bewaarde in het archief
zodat men het in het nu of veel later
Flevoland kan zien zoals hij het zag
december 2025
Een in memoriam gedicht voor Kees Bolle (1944-2024), bevlogen amateurhistoricus en vrijwilliger bij Het Flevolands Archief.
softijs discodip met zand 