na middernacht met de ziel onder de arm rond elektronisch vuur nestelen,
in de vorm van een kleine kubus die terug lijkt te seinen naar
de knipperende rode ogen in het vlakke niets
met bier en snacks en verhalen stellen we de slaap uit
tot iedereen toch aftaait
wanneer de laatste fluister sterft
begint de eeuwige suis van de grote witte waker
haar wieken onaflatend
braaf ben ik in de tent gekropen
mijn nek brekend tegen een opblaaskussentje
opgekruld als een vuilniszakkleurige worm
de lamp gaat aan, gaat uit, gaat aan
mijn boek open, dicht en open
en mijn pen ook, nee
kamperen is niks voor mij
het besluit tot opstaan is genomen
kruipstuimelend de tent uit
de nacht glijdt al richting dageraad
en op slippers en in groot t-shirt
maak ik mijn gang naar het toilet
met spookachtig blauwe ringen
van de energiecentraletorens als baken
bij het verlaten van de dixie zie ik de
dames die de boer alvast het weiland
op heeft gejaagd,
goedemorgen
bij gebrek aan zin om terug te keren
naar mijn vuilniszakkenwormbestaan
loop ik mijn tent voorbij richting
de heilige aarden wallen
een vurig lichtsnoer leidt de weg
het hart is verstild, slechts de windmolenruis
en het krakende droge gras onder mijn slippers
maken geluid
sjokkend maak ik mijn ronde tussen de wallen,
tot ik me bedenk dat ik binnenkort
een opwachting moet maken
en dat ik dat niet kan doen in groot t-shirt
en een onderbroek, dus ik schuifel terug
naar de vermaledijde tent
ik vouw mijn lichaam naar fatsoen
teken zelfs wat lijntjes boven mijn ogen
de dag is nooit geëindigd voor mij vannacht
maar nu kan ik hem in elk geval met
enige waardigheid voortzetten
ontbijt bestaat uit twee kleffe bolletjes kaas
met koffie die waarschijnlijk door
een tovenaar is gezet omdat er
een goede kans is dat je de doden
ermee kan opwekken
een roepende koekkoek
en een grote roze vlek in de lucht herinneren mij
eraan dat er wel degelijk tijd is verstreken
ik wacht tot mijn vrienden verfrommeld uit
hun tent komen rollen
de eerste treinen razen voorbij
in dit hart nestelen zich jaarlijks dichters
op ongoddelijke tijdstippen
zodat ze de zomer kunnen verwelkomen
met woorden die doordringen
ik mag de mijne daar straks aan toevoegen
het voelt als een heiligdom en
mijn gebrokenheid is een boetedoening
voor onduidelijke zondes, misschien
in de verte mijn vader op zijn elektrische fiets
het blauw van zijn jas gaat de
competitie aan met de ochtendlucht
het blauwe metalen nijlpaardje aan
mijn voordrachtboek lijkt haast te gloeien
de zon, ze is er
het is tijd
het is tijd
juni 2023
softijs discodip met zand 